Siedziba wytwórni Se-ma-for, gdzie powstawał oscarowy film "Piotruś i wilk", się sypie. Kamienica jest obskurna, a reszta okolicy wygląda jeszcze gorzej. Boczną uliczką, którą do Se-ma-fora wjeżdżają samochody, płyną ścieki, bo w domach nie ma kanalizacji.

Jak Anglicy z BreakThru Films przyjechali do Łodzi rozmawiać o zrobieniu filmu animowanego i zobaczyli ulicę Krośnieńską, to chcieli się wycofać. Ale im się nie udało, bo Zbigniew Żmudzki, szef Se-ma-fora, ma prawie dwa metry wzrostu i trudno było odmówić jego zaproszeniu.

Reżyserka Suzie Templeton i producent Alan Dewhurst przekonali się wtedy, że pracownie i studia Se-ma-fora wyglądają prawie jak w Londynie. Dziwili się jednak, że jest tu tak wiele listewek, ściereczek, gwoździków, kawałków korka i innych drobiazgów. Wtedy jeszcze nie wiedzieli, że Polakowi do pracy wszystko może się przydać.

Malutki domek i ogromny las

Hala Łódzkiego Centrum Filmowego, 31 stycznia 2006 roku, godzina 10.05. Rozpoczynają się zdjęcia do "Piotrusia i wilka". ŁCF to kiedyś najbardziej znane filmowe miejsce w Polsce - Wytwórnia Filmów Fabularnych. Powstały tam "Pożegnania", "Pociąg", "Krzyżacy", "Seksmisja".

W największej hali stanął las. Miał 20 metrów długości i 16 szerokości. Las wyglądał jak prawdziwy, tylko wszystko było w nim mniejsze: krzewy, trawa, kamienie i 1700 drzew. Sosny z filmowego lasu nie miały oryginalnych igieł, bo były za duże. Scenograf Marek Skrobecki wymyślił, że trzeba znaleźć egzotyczne drzewka z maleńkimi igiełkami. I właśnie takie igły przez kilka miesięcy przyklejano do gałęzi.

W drugiej części hali - przedzielonej ogromnymi, jak wszystko na Łąkowej, kotarami - stał domek Piotrusia. Z łóżkiem, stolikiem i krzesłem. Domek był dokładną kopią tego, który reżyserka Suzie Templeton sfotografowała w Rosji. Tylko pięć razy mniejszą.

Piotruś miał wyrzeźbionych kilka głów. Bo w filmie czasem jest radosny, czasem przerażony, a innym razem zasępiony. Jego twarz i dłonie zostały zrobione z sylikonu, który przypomina naturalną skórę. Piotruś miał też oczy, zęby, język, włosy i ciało z lateksu przykrywającego przegubową konstrukcję ze specjalnego stopu metali.

- We wcześniejszych filmach używaliśmy stopu, który pamiętał jeszcze czasy państwowego Se-ma-fora, ale tym razem go zabrakło. Złożyliśmy zamówienie w polskich hutach. Okazało się, że najmniejsza ilość, jaką mogą dla nas wyprodukować, to 2 tony! Szukaliśmy dalej po całej Europie. W końcu Szwedzi zgodzili się na 200 kilogramów. I tak wystarczy nam tego na następnych 50 lat. Niektóre przeguby mają po kilka milimetrów, więc łatwo sobie wyobrazić, ile zużywamy przy jednej produkcji - opowiada Adam Ptak z Se-ma-fora.

Filmowcy pracowali na pięciu planach jednocześnie. Lalki grały mimiką, gestami, ruchami. Jak zawodowi aktorzy. Przed każdym kadrem lalki trzeba było delikatnie przesuwać, pamiętając o wszystkich częściach ciała i jeszcze o włosach. I sfotografować 25 razy, by uzyskać jedną sekundę filmu. W "Piotrusiu i wilku" jest ponad 400 ujęć trwających średnio po 4 sekundy. Na jedno ujęcie potrzebne było półtora dnia. Przed każdym trzeba było od nowa ustawiać światło i kamery. Bywało, że praca nad wyjątkowo trudnymi ujęciami trwała nawet tydzień.

Szron jak z bajki

Na pomysł nakręcenia współczesnej wersji muzycznej baśni Prokofiewa Alan Dewhurst i Hugh Welchman z londyńskiego studia

BreakThru wpadli trzy lata wcześniej. Reżyserię zaproponowali Suzie Templeton, zaraz po tym, jak jej animowany "Pies" dostał najważniejszą brytyjską nagrodę filmową BAFTA. Templeton zrobiła kilka szkiców postaci i dekoracji. A potem razem z urodzoną w Wenezueli Marianelą Maldonado zaczęły pracę nad scenariuszem. Zmieniały go 15 razy. A londyńscy producenci zaczęli szukać koproducenta. Z setek ofert wybrali Se-ma-for.

Dlaczego? Bo bardzo spodobał się im "Ichthys" - animacja zrealizowana tam przez Marka Skrobeckiego.

- To było dokładnie to, czego szukaliśmy - stwierdził Alan Dewhurst.

- Byłabym dumna, mogąc pracować z ludźmi, którzy zrobili taki film - wtórowała reżyserka.

Przyjechali do Łodzi na pół roku przed rozpoczęciem zdjęć. W wynajętym mieszkaniu w centrum miasta przygotowali uproszczoną trójwymiarową wersję filmu. I powoli poznawali miasto. - Nie mam czasu, żeby dużo zwiedzać, bo przez cały czas pracuję albo śpię. Ale uwielbiam Łódź za architekturę i kolory. Mogłabym tu żyć i pracować przez lata - mówiła Suzie Templeton znajomym.

Suzie i Alanowi najbardziej spodobało się na bazarze Górniak, gdzie mogli kupić świeże warzywa. - Ale one pachną - dziwiła się Suzie. Zachwyceni byli też mroźną zimą. - Nie mogę się napatrzeć na szron na drzewach, który wyglądał jak z bajki - opowiadała.

Gorzej było latem. Upał na zewnątrz, na planie grzeją 150-kilowatowe żarówki. Można się było ugotować. A nie wolno było włączyć wentylatora, bo od podmuchu lalka mogła się przesunąć, choćby o milimetr. I wtedy cała praca na marne.

Zdjęcia trwały osiem miesięcy. Praca zaczynała się o 8 rano, a kończyła nieraz koło północy. Templeton była bardzo wymagająca, a Polacy nie zawsze rozumieli, o co jej chodzi. Dlatego kazała robić dużo projektów. Oglądała je i mówiła "to jest to". Ale po angielsku, bo po polsku potrafiła powiedzieć tylko "dziękuję".

Źródło: Duży Format