"Piotru¶ i wilk" reż. Suzie Templeton

Balet na (celu)lo(i)dzie
Ta lalkowa wersja baletu Sergiusza Prokofiewa idzie jak burza przez prestiżowe festiwale filmów animowanych. Zdobyła m.in. główn± nagrodę w Annecy we Francji, ostatnio za¶ została w swojej kategorii (animowany film krótkometrażowy) nominowana do Oscara. I nie będzie specjalnego zaskoczenia, gdy statuetkę dostanie, bo "Piotru¶ i wilk" ł±czy w sobie warsztatow± biegło¶ć z przejrzystym i szlachetnym przesłaniem, które do członków Amerykańskiej Akademii Filmowej powinno trafić bez większych problemów. Wszystko to cieszy tym bardziej, że do produkcji wyreżyserowanego przez Brytyjkę Suzie Templeton filmu w znacz±cy sposób przyłożyli się też i Polacy. W łódzkim Se-ma-forze dla jego potrzeb wykonano lalki, dekoracje i zdjęcia oraz dokonano cyfrowej obróbki obrazu. Co w "Piotrusiu i wilku" ujmuje najbardziej? Przede wszystkim prostota opowie¶ci, która rozgrywa się niby współcze¶nie a jakby ponad czasem. Także sugestywno¶ć przedstawionej w filmie wizji ¶wiata - okrutnego, ale w ostatecznym rachunku przyznaj±cego przecież rację jednostkom odważnym i wielkodusznym. Templeton, zręcznie przeplataj±c sceny komiczne z dramatycznymi, umiejętnie wydobyła z dzieła Prokofiewa jego, jak to dzisiaj mówimy, proekologiczn± wymowę. Przede wszystkim jednak potrafiła ¶wietnie "zakręcić" poszczególnymi kadrami, ujęciami i sekwencjami, przez co wszystko u niej płynie, wiruje i gra. To prawdziwy balet. Tak na lodzie (akcja filmu w sporej czę¶ci rozgrywa się na ¶lizgawce), jak i na celuloidzie.
Lech Kurpiewski